رامسر شهر دریا وجنگلTourism City

منبع: http://www.elib.hbi.ir/persian/ISLAMIC-CULTURE&CIVILIZATION/200-LECTURE/176.htm

در قديم كسي را كه به قصد مداوا به چشم بيماران سرمه مي كشيد، كحال مي گفتند و سرمه بيشتر مصرف دارويي داشت. كحالان نيز نقش چشم پزشكان امروزي را به عهده داشتند. اين شغل را علم به شناخت و درمان بيماريهاي چشم تعريف كرده‌اند. در متون كهن، دانش كحالي را «كحاله» نيز ناميده‌اند.

پيشينه اين علم به پيش از بقراط مي رسد كه دانشمندان آن دوران تصور مي كردند ديدن اجسام حاصل تشعشعات و پرتوهايي است كه از چشم به خارج ساطع مي شود. اين پرتوها پس از بازتاب به چشم ميرسد و ما ميتوانيم اجسام را ببينيم. واسطه چشم و مغز را لوله اي توخالي ميدانستند كه امروزه به عصب باصره مشهور است. افلاطون قدم فراتر نهاد و اين گونه بيان كرد كه از خود اشيا نيز پرتوهايي به خارج ساطع مي شود.

در زمان اسكندر دانشمندان عدسي چشم را عامل اصلي بينايي مي دانستند و ارسطو نظريه اي شبيه به ديدگاه امروزي در مورد بينايي عرضه كرد.

http://www.niazerooz.com/Im/O/89/0307/L6341066894181.jpg

سرمه و سرمه کشیدن

سرمه را از عطاری ها می خریدند كه مرغوب ترین آن سرمه اصفهانی و فراوانتر از همه سرمه خراسانی بود . سرمه از سولفور آنتیموان است كه در كوهپایه اصفهان و خراسان شمالی و رضوی معادنی متعدد دارد . هنر اصفهانی ها این بود كه لطیف ترین پودر ، یعنی سائیده سنگ ، سرمه را عرضه می كردند .از توتیا(اکسید ناخالص روی) نیز برای تهیه سرمه استفاده می شود.

امروزه نیز در استان های غرب نظیر کردستان و شرق کشور علاوه بر زنان برخی از مردان سالخورده نیز برای افزایش روشنایی چشم  از سرمه استفاده می نمایند.

هرچند مطلوب بودن يا نبودن نوع آرايش بسته به شرايط اجتماعي، اقتصادي و فرهنگي نيز متفاوت است، به گفته يك جامعه‌شناس، آرايش‌كرده‌هاي خراساني به نوعي نشان‌دهنده پايگاه اجتماعي است، يعني دختري كه ابرو‌هاي خود را برمي‌داشت، به اين معني بود كه او ازدواج كرده است كه البته اين موضوع بعدها عموميت بيشتري در ميان اقوام ايراني يافت و پيراستن صورت و ابروها به مشخصه‌اي براي تشخيص دختران مجرد از متاهل تبديل شد.

در ديگر كشورها نيز وضعيت مشابهي وجود دارد، مثلا در هند پوشاندن يا نپوشاندن ناف، نشان‌دهنده متاهل بودن يا تجرد دختران است.

زيبايي بسته به نوع فرهنگ، مليت و مذهب متفاوت است؛ به عبارتي، مردم  هر حوزه و تمدني از نوعي خاص براي آرايش خود بهره مي‌گيرند تا جلوه‌اي درخشان از سيماي خود نشان دهند.

 هفت قلم آرایش کردن

شايد امروز از عبارت «هفت قلم آرايش» به صورت طنز استفاده شود، اما هفت قلم آرايش ريشه اي تاريخي دارد كه در قديم به آن «هفت وند» هم مي گفتند. «سرمه»، «نگار» يا همان حنا، «قاضه» كه به سرخاب يا سرخي هم معروف است، «سفيدآب»، «وسمه» براي پر پشت كردن ابروها، «زرك» كه گرد طلايي رنگي است و به مو و صورت مي مالند، اما هر كسي جرات آراستن و به اصطلاح هفت قلم آرايش كردن را نداشت؛ چون در فرهنگ ديني و عرفي ايرانيان مسلمان، اين گونه آرايش كردن زشت و نكوهيده بود جز براي زنان متاهل.

جايگاه آرايش در ميان ايراني‌ها