مادر: وَرِس بیشیم. چَرِه تَنگِز بیَر دارِه! می کار ایدارِه دیرا با!!

مادر: پاشو برویم. چرا اخم کردی و یک گوشه جمع شده ای ! کار اداری ما دیر شد!!!

 

بچه: مُو نِخَنِم بوشوم مهد کودک. مو خَنِم بُخواسِم.

بچه: من نمی خواهم بروم مهد کودک. من می خواهم بخوابم.

 

مادر: آدم سُلوک مار وازِنِه!. اولاد چی  چی یَه!. آدم مُرده سور بو وَاللّه بِهتَره!

مادر: پدر آدم در می آید. فرزند دیگر چیست!. انسان اولاد نداشته باشد واللّه بهتر است!

 

بچه: تُو خا گوتِه اَمه همسادِه زِنِه یِه خون و گوشت کولَه نِدارَه! همیشیک حسرت اَمِره  خوار دارِه.

بچه: تو که می گفتی زن همسایه ما یک تکه از خون و گوشت ندارد (اولاد ندارد) و همیشه حسرت ما را می خورد!

 

مادر: تُو خا اَندی گَتِه گب رِه کِدخدایَه. چَرِه مهد کودک نُشونِه. دِل خون داکون. سَرسام بِگیت!

مادر: تو که اینقدر حرفهای بزرگ بلدی چرا به مهد کودک نمی روی . خون به جگرم کردی. سرسام بگیری!

 

بچه: اَلَن "یَسار یَقول (یَقور)"  بَکشم. ای سرد سرما مَن "چاق و چُرَک" بوکونِم . مو بُشوم مهد کودک دِل چی بوکونِم . یِه کم شعر و نقاشی. بعدش "وُشتوک" بزنم بیَم خانه!

بچه: الان با سختی آماده شوم . در این سرما لباس و گرم کن بپوشم. من بروم داخل مهد کودک چکار کنم. کمی شعر و نقاشی. بعدش فورأ راهی خانه بشوم!

 

مادر: تو حتما خَنِه از تی هم سن و سالانشان عقب بمانی. بیسواد و بی عار وَکی. بیشی کلاس اول هِچ چی ندانسِه باشی!   دِبار مُلا خانه داو با هم قرآن یاد دَن هم سواد خواندن و نوشتن اَلَن هم مهد کودک.

مادر: تو حتما می خواهی از هم سن و سالان خود عقب بمانی. بی سواد و بی عار بشوی. بروی کلاس اول و هیچ چیزی ندانسته باشی! در گذشته مکتب خانه رسم بود. هم قرآن یاد می دادند و هم سواد خواندن و نوشتن. الان هم مهد کودک .

 

بچه: اگر علی ساربانهِ  دانه شتر کوجار بُخابانِه! مو خودَم دانِم چیکار بوکونِم!

بچه: اگر علی ساربان است می داند کجا شتر را بخواباند. من خودم می دانم چکار بکنم!.

 

مادر با عصبانیت دو دستش را بالا برد و ضربه ای به سر کودک نواخت. با عجله رفت و دسته جارو را برداشت تا ضربه ای دیگر بزند ولی ناگهان گلدان از سر میز به لباس او گیر کرد و با صدای هولناکی بر زمین افتاد و شکست. بچه را که کمی ترسیده بود کشان کشان تا دم دَرب خانه بُرد.

 

مادر: ایمروز تی عروسی یَه! تی عَزّا  سَر نیشَرِم!

مادر: امروز عروسی تو است!. در عزایت می نشینم! کنایه از  کارت زار است.

 

بچه: در حالی که اُسکوجِک زَنِه با  بگوتِه: خا هَنِم. مِرِه نزن. الَن دِ تنبیه اولاد جواب نِدَنِه. با گفتمان موضویَه حلّا کانِن!

بچه: در حالی که سکسکه می زد گفت: خوب می آیم. من را کتک نزن. الآن دیگر تنبیه فرزند جواب نمی دهد. با گفتگو موضوع را حل می کنند!

 

مادر: اَی تی بکاشتِه بِچه یَه صلوات. گور در گور باباشَه هر کی ای  مطالب دَر بیاردِه ! گَتِه کوچکتری وَنِه معلوم باشِه!

مادر: ای بر پدر و مادرت صلوات. گور در گور بشود هر کسی این مطالب را بیان کرده است! بزرگتری و کوچکتری باید معلوم باشد!

 

نتیجه اخلاقی:


محبت و مُدارای اطرافیان نظیر پدر و مادر  با بچه های کوچک جهت رفتن به مهد کودک و مدرسه در ایجاد انگیزه و روحیه علم آموزی  آنها بسیار اهمیت دارد.