اولی: امسال زِمسّان سال سختی یَه! خدایا برسان یِه پول حلال دِنَه!

اولی: امسال زمستان سال سختی است! خدایا یک پول حلال برسان!

 

دومی: چَرِه؟. اندی مِرِه بد هَنِه یکی دِشتِه بی هَندَه موس مور بزنِه! تو خا سر کو سامان دریا زمین بگیتِه .کرور  کرور بهار و تاوستانه از مسافرشان پول جمعا کُردِه دارِه! دِ مرگ هم خَنِه بُشو آجان گُلِه قبرستان راستِه بَنِه!

دومی: چرا؟ اینقدر بدم می آید یکی پول داشته باشد باز هم گله مند باشد. تو که از کوه تا دریا زمین داری. میلیونها تومان در بهار و تابستان از مسافران پول جمع کرده ای! دیگر مرگ هم می خواهی برو قبرستان آقا جان قلی بیگ (تنگدره رامسر) بخواب!

 

اولی: مثل اینکه تی دل خیلی دو دابا! مو یِه کلمه گَپ بزَم!

اولی: مثل اینکه دلت خیلی غم داشت(خیلی غصه داشتی)! من یک کلمه حرف زدم!

 

دومی: خدا خودشِه بنده شانِ رِچ  دَشتِه نتونِه! پولدار همیشیک  ویشتره خَنِه تا فقیرشان!

دومی: خداومند نمی تواند بنده هایش را به یک منوال نگهدارد. پولدار همیشه بیشتر از فقیرها می خواهد!

 

اولی: درسته می پَئر خان زاده با زمین خیلی دَشتِه. ولی مو از بچگی زحمت بکشی یَم. کار بوکوردم عرق بی کَلَم تا به ایجه برسی یَم. اَلَن بعضی ها خَنِن شب بُخواسِن  صُب سر عالم و آدم  هگیرِن  بوروشِن !

اولی: درست است که پدرم فرزند خان بود و زمین خیلی داشت . ولی من از بچگی زحمت کشیدم. کار کردم عرق ریختم تا به اینجا رسیدم. الان بعضی ها می خواهند شب بخوابند و صبح پولدار شوند. عالم و آدم را خریده و بفروشند.!

 

دومی: مو ندانِم . می پَئر خدا بیامرز همیشیک گوتِه:

دومی: من نمی دانم. پدر خدابیامرز من همیشه می گفت:

 

" هرکه بسیار بود سیم و زَرَش یا خودش دزد بوده یا پدرش"