خانواده ای کشاورز در خانه ای تازه احداث شده در نزدیک شهر سکونت کردند و سرگرم چیدن اسباب و اثاثیه در منزل جدید خود هستند.

پدر: آسایش و راحتی به اُمِه نِمَه. ای یخچال چَرِه اَندی سنگین با. می کَمَرِه خاش بیشکسته،  اندی هَکِش وَکِش بوکوردم واسِسِم.

پدر: آسایش و راحتی به ما نیامده. این یخچال چرا اینقدر سنگین بود. استخوان کمر من شکست. اینقدر تلاش کردم خسته و درمانده شدم.

 

مادر: آندی ای جا اوجا بوکوردِم بامُردِم. هر چی یَه دَس زَنِم وی جا سر نَنَه. خانه لُختِه. وی در و پنجره پرده پول وَنِه کی هَدَه؟ قیمت خون پدر و مادره!.

مادر: اینقدر این جا و آن جا کردم مُردم. به هر جا می روم وسایل سرجایش نیست. خانه خالی است. پول پرده های در و پنجره را که باید بدهد؟ قیمت خون پدر و مادر است!

 

فرزند: مُو دِ خجالت نکشنم خوشتِه رفاقشانِ خانه  بی یه َرِم  . اُن مگر خانه با؟ نه کرک لانه با!

فرزند: من دیگر خجالت نمی کشم تا رفقایم را به خانه بیاورم. خانه قبلی خانه که نبود لانه مرغ بود!

 

پدر: اَمِه سر تا پایَه تیلا هم بگیرِن هَندَه گالشیم. گالش بی مال و سراگاه ، گوسند رامِه و گاو و کولِه، کُچُر و دو آب یعنی دِ هّچی نی یَه!!

پدر: اگر سر تا پای ما را طلا بگیرند باز هم گالش هستیم. گالش بدون رَمِه و سرا گاه(محل نگهداری رَمه گوسفند) ، گوسفندان، گاو و گوساله، خورشت کشمش با تخم مرغ و آب کشک یعنی دیگر هیچ نیست.

 

مادر: چی عیب دارِه اَمِه هم شهری شان مُثان آعلی گارسِن بوکونیم .روی آسایش و راحتی یَه بِنیم. قدری زندگی بوکونیم نه زینده گی!

مادر: چه عیبی دارد ما هم مثل مردم شهر بزک کنیم . روی آسایش و راحتی را ببینیم. قدری زندگی کنیم نه زینده ....گی.

 

فرزند: مو امسال پشت کنکوری ام. وَنِه خیلی زحمت بکشم. کار بوکونِم. مکانیکی،شُوب پی، زمین پی، باغ پی یا شب قرا قولی . تا بتونِم پول جمعا کونِم بوشوم کلاس تقویتی.

فرزند: من امسال پشت کنکوری می شوم. باید خیلی زحمت بکشم. کار بکنم. مکانیکی، نگهبان شب،نگهبان زمین، نگهبان باغ  یا نگهبان خانه. تا بتوانم پول جمع کنم و به کلاس تقویتی بروم.

 

پدر:آفرین به تو پسر. تی راسِ بالِ بَنِه تی اُ بی غیرت برار سَر تا کمی به فکر خوشتِه زندگی هم باشِه. اَلَن وَگ وَچه شان  عوض دستِ بگیرِن خوشتِه پَئر و ماره ِ لِنگ  گََرِن تا اُشانِ گاز گِل بی یَه!

پدر: آفرین به تو پسر. دست راست خود را روی سر برادر بی غیرت خودت بگذار تا کمی به فکر زندگی خودش باشد. الان بچه ها به جای اینکه دست پدر و مادرشان را بگیرند پای آنها را می گیرند تا با سر به زمین بخورند.

 

مادر: " اول بخوار نان و تَرِه   بعدأ بخوار نان و وَرِه( کَرِه)". الهی دعای خیر پدر و مادر تی دُمال داباشِه!

مادر: " اول بخور نان و تَره (غذای کم ارزش) بعدأ بخور نان و گوسفند(کره) (کنایه از غذای پر ارزش). الهی، دعای خیر پدر و مادر دنبالت باشد.

 

نتیجه اخلاقی:

لازمه کوشش و تلاش پدر و مادر برای راحتی و آسایش فرزندان در آینده جبران زحمات ایشان توسط آنها در دوران کُهولت و ناتوانی است.