رامسر شهر دریا وجنگلTourism City

[1]-کرنا، یکی از سازهای منطقه است که تا پیش از این برای اطلاع رسانی و اعلام خبری به مردم از آن استفاده می شده و امروزه تنها به عنوان ساز مراسم عزاداری شخصی و مذهبی از آن استفاده می شود. کرنا معمولاً به صورت دسته‌جمعی و در قالب گروههای ده نفره کرنانواز نواخته می‌شود که یک نفر سرگروه بوده و بقیه او را همراهی می کنند. " کرنا": سازی بادی و بلند است که دارای صدای بم و رسائی است، چون سوراخ ندارد، با انگشتان نواخته نمی‌شود از این رو فقط با دم نوازنده از آن صدا حاصل می شود. برای اینکه کرنا صدای بهتری بدهد کمی آب در آن می ریزند و می شود گفت تنها سازی است که با آب کار می‌کند.جنس بدنه کرنا از نی است که برای استحکام بیشتر پوششی از بریده های نی روی بدنه آن بسته می‌شود طول آن متفاوت بین دو تا چهار متر و گاهی بیشتر است "سر عصایی شکل کرنا" که محل خروج و تشدید صدا می‌باشد از جنس کدو است. کرنای شمال را " درازنای" نیز می‌نامند چون لوله آن فاقد سوراخ تغییر دهنده صوت است لذا اصوات با تغییر فشار دم در لوله ایجاد می‌شود و فاقد تنوع صوتی است. سابقاً کرنا علاوه بر غرب مازندران در مناطقی از گیلان و خراسان نیز نواخته می‌شد. طریقه نواختن کرنا بدین گونه است که شخص با تجربه‌ای به عنوان تک نواز گروه، نوایی را در کرنا می‌دمد و بقیه نفرات پاسخ می دهند. تک نواز گروه، مصیبتی از حضرت امام حسین (ع) را در داخل کرنا دمیده و پس از آن صدای "وای وای" از کرنای وی به گوش می رسد در این لحظه گروه، نوای "حسین وای" را در کرنا می‌دمند بدین ترتیب شنوندگان "وای وای، حسین وای" را از تک نواز و گروه او می شنوند. کرنا به جز ایام سوگواری امامان به ویژه امام حسین (ع) در یادبود شهدا و برای خانواده‌های که داغ جوان دیده باشند نیز نواخته می شود.