کولاک دو دستی وَرَنِه، اینگار آسمان کین لوکا دَکَتِه! خدایا دِ وَسّا کُن.

آو پَندامُه  بوکوردِه دَشتِه چون راه آو باز نوبا. ساختمان سازی دونی راه آوه وِگِردنه بان.هر چی گشادی کین ایشان با  آو راه هم تنگ تر بونوبا.

 آو هم اَمِرَه تَنگِز بیَر دَشتِه تا خودشه انتقام از مردم نااهل هِگیرِه. هَندِه پئز کولاک . هَندَه آو سرازیر بابا تا به دریا برسِه. ِسیلاب راه دَکِتِه!. نه از مِزی دار خبری یَه نه از لونگا دار. فقط هرچی دَرِه پُلُت وُلگ و توسا دار! کو زنگ آو (آب زلال) هر جا شونو آو تولونِ.

 دریا کول بَزَه عوض ماهی بیَره توسا کُندِه  بِیَردِه! دِبار چوب آونوس هَردَه ارزش دَشته. توسا کُنده خا فقط آدم دل خون داکانِه هرچی دود کانِه. هَل نِمَلِه تَش نِگَرِه!  چون "وی دل تَش دِنی یَه"! هر چی مِزی دارشانِ هرچی خوجر دارشان دَربابُردِن.د وَنِه پئز کولاک دل هم دار گل بَدین " درختی به نام تو درختی به نام من".

گُنجه گاوشان دِ گُرانِه نوکانِن آخر جنگلی دِ نمانسِه  تا وی دل چِرا بوکونِن! هم خاک جنگل بوشا دریا مَنِ بَنگَس هم جنگل چوشان  پول بابان بُشان جیبِ از ما بهتران.آدم هر چی زیاد بُخوارِه آدمه  وَزِنِه اِلا  پول. هر چی ویشته دَشتِه بی ویشتَر تِرِه وَنِه! حرص آدمی تمامی ندارِه.

زمین گرمی دَرِه،  اُسکوژن(اکسیژن) کم بیَردِه. دِ به ظرف زور نفس کِشِدَرِه. کسی به فکر "وَلگام لَم" دارواش ،" دُرمُد" خرس و "بابُران" پَلنگ نی یَه.

کوه وَژِک توک اول یِه کم چِک سَر بِنیشتِم بعد وَرَدَم "باد کونِه سِه  گِه " طَرَف . تا "گَرا کوه باد " مِرِه نَگنِه. تو خوشتِه کُلایَه محکم بِدَر تا وِرِه باد در نابُره.اصلأ  گور بابای زمین و آدمهای روی آن و زیر آن.

خدایا برسان زمینی دیگر با آدمهایی روشن تَر!.