مریض: اَی مار مو اَرمانِ همه چی بامُردِم   دِ هِچّی خواردِه نیارِم!

مریض: ای مادر (به دادم برس) من در آرزوی همه چیز مردم    دیگر چیزی نمی توانم بخورم!

 

دکتر: اَندی سوج و بیج نزن اول تا آخر یِه سال دَکِشَنِه تا خوب  خُب وَکی.

دکتر: انقدر آه و ناله نکن  اول تا آخر یک سال زمان می برد تا خوب و خوبتر شوی.

 

مریض: یکی اَندی بُخواردِه وَزرِس دَرِه  یکی هم آه ندارِه با ناله سودا بوکونِه!

مریض: یکی انقدر خورده داره پاره می شود  یکی هم آه ندارد با ناله سودا کند!

 

دکتر: مو ای خواردِن بگوتِم نه اُ خواردِن!

دکتر: من خوردن غذا را گفتم نه خوردن چیز دیگری را!

 

مریض : چه فرقی کانِه چی ای خواردِن چی اُ خواردِن اَمه خا بازنشست بِبِم دِ خوارده نی یِریم. این نُخار اُن نخار تی خایه پوس بخوارِم!

مریض : چه فرقی می کند چه این خوردن باشد چه ان خوردن ما که بازنشست شدیم نمی توانیم بخوریم! این را نخور آن را نخور پس پوست بیضه تو را بخورم!

 

دکتر: هر چی بدی یِه بخور ندی یِه نخور!

دکتر: هر چه را دیدی بخور و ندیدی نخور!

 

مریض: اَمِرَم خدایی دِریم .حَنا به دَس نُمانِه دنیا به کَس نمانِه . بخوارده بُمُرد بهتره تا اَرمان بامُرد.

مریض:ما هم خدایی داریم. حنا به دست نمی ماند دنیا به هیچ کس نمی ماند. بخوری و بمیری بهتر است تا در آرزویش بمیری!


 

نتیجه اخلاقی:

"شکم زیر دَسِ  نه بالای دَس"

شکم در پایین دست است نه بالای دست.

کنایه: کم خوری و تعادل در غذا خوردن.