همسایه اول: آها خواخر بُشام دکتر بگوته تی آرتروز دوا فقط تَلا کولَه گِه چنگِ!

همسایه اول: بله خواهر . رفتم دکتر گفت دوای آرتروز تو فقط پای جوجه خروس است.

 

همسایه دوم: امسال امه کرک و چوملک روسک بَتِه خیلی کما بان. امّه می خوجر هَمسادَه رِه دَرِم! یکی 8000 تومان.!

همسایه دوم: امسال مرغ و خروس ما را سمور گرفته خیلی کم شدند. اما برای همسایه خوبم دارم.دانه ای 8000 تومان!

 

همسایه اول: ده تَه محلی مَرغانه هم خَسِم .

همسایه اول: 10 تا تخم مرغ محلی هم می خواهم.

 

همسایه دوم: مرغانه بُخوارین اَمّه  وَنِکشین. دانه ای 500 تومان.

همسایه دوم: تخم مرغ را بخورید ولی زیر مرغ کُرچ نگذارید. دانه ای 500 تومان.

 

همسایه اول: اَزَز سیاکوری نیَر خا!

همسایه اول: دیگر قحطی نشده است که!

 

همسایه دوم: الآن شوب دیر وختِه. بُشو فردا بی یَه . امه شوب بد دریم چیزی بیرون هَدیم!

همسایه دوم: الن شب دیرهنگام است.برو فردا بیا. ما چیزی را در شب به بیرون دادن بد می دانیم!.

 

همسایه اول: نوجو شما کرک و مرغانه دِرین مگر. فردا شونم بازار پادشایَه پول هده بالای سبیل آورو چاکانِن!.

همسایه اول: مگر هر چه مرغ و تخم مرغ است فقط شما دارید. فردا به بازار می روم پول بدهی بالای سبیل آبرو درست می کنند!.

 

همسایه دوم: امرِه خا بی خواب بوکورده.هر چی مصلحت شُمایَه.

همسایه دوم: ما را که بی خواب کردی.هر چه مصلحت می دانید.

 

نتیجه اخلاقی:

جنگ سرا آقاخان چی بگوته با:

آقاخان اهل جنگسرا چه گفته بود:

" همه شونِن خوتِن رِه     پیربابو هَنِه نیشتِنَه رِه"

"همه می روند برای خوابیدن    پیربابو می آید برای نشستن(یا شب نشینی)"