شهری سرسبز که طبیعت آن بر فرهنگ و آداب و رسومش بی‌تاثیر نبوده است.

این شهر که پیش از این سخت سر نام داشت، آخرین شهر غرب مازندران است.سخت سر در شهریور 1314 تبدیل به رامسر گردید. رامسر از سمت شرق به تنکابن از غرب به جلگه رودسر اولین شهرستان شرق گیلان، از جنوب به کوههای البرز و از سمت شمال به دریای خزر محدود است. این شهر سابقاً جزئی از شهرستان تنکابن بوده که در سال ۱۳۶۴طبق تقسیمات جدید کشوری از این شهرستان جدا شده است.

محلات آباد قدیم رامسر عبارت بودند از : گرجیان کلاچه کوه ( رمک)، تنهیجان، پورچی، بامسی، اشکونه کو، سیرسی، چاله سر(چاله سرا)، کَلا لِم، اژدهم، آهن پچان(آهین پُچان)، بازرش، سَلمل، وژک، کهنه تنگدره، سیاه چالکش، زلزلان دشت، کُه بن، جنده رودبار، آساه گاه، باغدشت، لیما کش، سیاه کند، لشت کنس، لپاسر، جورده، شیلی سرا، لزن چاک، لتر، چالکرود و ....

مردم شهر رامسر به گیلکی صحبت می‌کنند، مسلمان و شیعه‌اند. آداب و رسوم مربوط به عید نوروز در این شهر دیدنی‌ است. نوروز‌خوانی، چهارشنبه‌سوری و روز تحویل سال برای آن‌ها روزهای مهمی هستند و مراسمی برای هرکدام دارند. جشن پایان کار نشاء کاری را با شست و شوی گاو نر کشاورزی(ورزا) به نام "لاک آو زَئن" همزمان با زمان کوچ به ییلاق انجام می دادند.

مردم رامسر با توجه به اینکه رامسر دورانی بخشی از طبرستان و دورانی بخشی از دیلم بوده اند ترکیبی از از اقوام طبری و دیلمی هستند. مثلا اشکوریان دیلمی اند و مشایی ها طبری اند و گویش رامسر هم یک گویش گیلماز هست یعنی ترکیبی از دو زبان مازندرانی و گیلکی هست زبان مازندرانی از کتول تا نشتارود تنکابن صحبت می شود و گیلکی از رودسر(ملاط) تا رضوانشهر صحبت می شود ولی گویش محدوده تنکابن تا چابکسر گیلماز هست.

البته در گذشته در زمان خودزکو مرز بین زبان مازندرانی و گیلکی پلرود کلا چای بود ولی این مرز تغییر کرده است. مقدسی می گوید طبری ها "ه" بسیار استفاده کنند و بگویند هاکن و هاده و گیل ها "خ" بسیار استفاده کنند که طبق این موضوع گویش سپیدرود تا فومن گیلکی و گویش سپیدرود تا رودسر دیلمی و گویش چابکسر و رامسر تا تنکابن گیلماز و گویش نشتارود تنکابن تا کتول طبری هست.(فاقد منبع مورداستفاده ).منبع: محمد کیا اشکوریان(mohammadkiaeshkevarian@gmail.com)

جشن پایان کار برنج را در اواسط مردادماه و جشن های کتراگیشی(آیین آفتاب خواهی) در زمان برداشت برنج در شهریورماه که با ریزش نزولات جوی فراوان همراه می شود، برگزار می‌کنند. جشن های به نام آیین گل کار روز مسجد آدینه در نیمه تابستان (قبل از اَسدماه) همرمان با آغاز اولین ماه گیلکی نوروزماه، انجام مراسم تیرماه سیزده که در شامگاه 12 آبانماه شمسی اجرا می‌شود، مراسم شب یلدا، سحرخوانی ایام ماه مبارک رمضان، سوگواری محرم و صفر در امامزاده آقابسمل، مراسم گهواره‌بندی، دندان سری نوزادان و مراسم ازدواج و جشن های محلی نظیر پیربابو از دیگر آداب و سنت‌های این سرزمین سرسبز است.

زندگی در شهری که عروس شهرهای ایران نام گرفته می‌تواند ذوق و سلیقه ساکنین را به قدری لطیف کند که از دستان هنرمندشان هنرهایی زیبا مثل؛ کلاه مالی، نمدمالی، سبدبافی، سفالگری(کوزه گری)، گلیم و حصیربافی، چادرشب بافی، چوتاشی(کچه تاشی) و ساخت مجسمه‌های زیبای چوبی و ده ها صنایع دستی دیگر خلق شود.

https://blog.okcs.com/wp-content/uploads/2020/11/IMG_20190812_113656_293-e1606573650488.jpg

رامسر از تنوع و رنگارنگی غذاهای شمال کشور بهره‌مند است. غذاهایی چون قیسی(برگ زردآلو-تُشک خوروش، شیرین خوروش)، فسنجان(انار آب)، قیمه(لپه خوروش- اَزملکی)، باقلاپلو، لوبیاخورشت، ترش‌تره و ترش واش، ترش قلیه با سبزی محلی، هلوآوه با ترشک، گزنه تره، گزنه پلا(برنج) و سبزی پلا(برنج)، پنیر مرغانه، دووآب، سیرتره، ترش شامی، میرزاقاسمی با سیر فراوان و بادمجان، بادمجان کباب، چونگول‌تره(با سیر)، کلم تره(با پیاز) و کُچور(کشمش + تخم مرغ) از غذاهای خوشمزه است که با کمک دیگ مسی، دیگ گلی یا سُفالی(گَمِچ-گمج) و ادواتی نظیر کَترا(کفگیر چوبی)، کِلیز(مَلاقه چوبی) و کچه (قاشق چوبی) ساخته شده از هنر دست چوتاش ها(کچه تاش ها) و و همچنین نان ماهی تابه ای(کلوبیج کشتا) با آرد گندم و ماست ترش شده از هنرهای آشپزی زنان محلی در این منطقه‌اند.

فندق و عسل این خطه از شمال نیز مثل مربای بهارنارنج و گل گاوزبان آن شهرت جهانی دارد که به همراه ترشیجات آن نظیر سیب زمینی ترشی(گلارمسی) می‌توان به عنوان سوغاتی مناسبی برای عزیزان گردشگر و توریست ها از آن‌ها استفاده کرد و به همراه صنایع دستی و چادرشب و غیره به استان های دیگر و اقصی نقاط جهان صادر نمود.