https://s34.picofile.com/file/8486981000/%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D8%B4%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D8%B1%D8%A7%D9%85%D8%B3%D8%B1.jpg

رامسر، به دلیل وجود جاذبه های گردشگری، تاریخی، فرهنگی و نوار ساحلی و مناطق جنگلی خود مقصد تعداد زیادی از هموطنان و حتی توریست های خارجی است. با انباشت مشکلات ریز و درشت بر سر ساماندهی مسیرهای دسترسی مسافران و گردشگران به امکانات مکفی و شایسته جهت تامین رفاه و آسایش آنها در حین سفر، هر ساله ما شاهد افزایش مشکلات ناشی از حضور و تجمع مسافران در ماههای خاصی از سال در خیابان ها هستیم که زیبنده یک شهر بلندآوازه نمونه هدف گردشگری در ایران و جهان نیست.

حجم ورود مسافران و توریست ها به داخل شهر و روستاهای اطراف رامسر عملا به جای درآمدزایی برای بومی ها و توسعه توریسم پایدار علاوه بر ضررهای اقتصادی و ایجاد ترافیک، هزینه های زیادی نیز بر دست مردم و مسئولین شهری بر جای می گذارد.

تعریف چرخه و زنجیره پذیرش مسافران و گردشگران از بدو ورود تا زمان خروج از شهر توسط راهنمایان گردشگری و ادارات مربوطه و سهل الوصول کردن امکانات دسترسی به جای خواب و استفاده از مواهب طبیعی و تاریخی و فرهنگی در اسرع وقت نظیر شهرهای مشهد، اصفهان، یزد و شیراز می تواند تا حدودی از مشکلات موجود بکاهد جون گردشگري، تنها محور توسعه رامسر است.

به راستی آیا کم کاری از مسئولین شهری است یا حجم ورود مسافران بیشتر از ظرفیت و استعداد گردشگرپذیری شهر رامسر!

هم اکنون ۶۰ درصد درامد سرانه در این منطقه به طور مستقیم و غیر مستقیم تحت تاثیر جریان مسافر است ، ۲۰ درصد کشاورزی و مابقی را نیز مشاغل دولتی در بر می گیرد. از میزان ۶۰ درصد، ۳۵ درصد کسب و کارهای نوار ساحلی، رستوران ها و برندها و ۲۵ درصد باقیمانده نیز شامل بخش املاک و مستغلات و ویلاسازی های این منطقه است که جز پرکردن جیب عده ای خاص و لطمه زدن به طبیعت بِکر کار دیگری ندارند.