ترنگ شکار یکی از جاذبه های بسیار مهم و فرحبخش در منطقه رامسر و حومه می باشد. خصوصا در فصل بهار همراه با صدای پرندگان بهاری صدای دلنواز و سرشار از شوق پرواز این پرنده در آسمان کوه های اطراف منطقه ابریشم محله-رمک و غیره در گوش می پیچد.

شاید آواز این پرنده برگی از خلقت زیبایی ها ی خاطره انگیز در  این مناطق باشد. این پرنده زیبا در استانها و شهرهای دیگر کشور عزیزمان نیز حضوری چشمگیر در زیست گاههای طبیعی خود و مناطق جنگلی و نیمه استپی دارد.

قرقاول=خروس جنگلی

در شهرستان رامسر به خروس جنگلی تُرِنگ تَلا     و به مرغ جنگلی تُرِنگ کِرک می گویند.

قرقاول=مرغ جنگلی

 پراكنش قرقاول در طبیعت ایران

قرقاول از جمله پرندگان بومي و نادر در ايران است كه در مراتع و بوته‌زارها زندگي مي‌كند. اين پرنده در زبان محلي تورنگ يا تيرنگ ناميده مي‌شود كه يكي از زيباترين پرندگان ايران است و به عبارتي جزء مجموعه تنوع زيستي ايران محسوب مي‌شود كه با تغذيه از دانه‌هاي گياهي و حشرات مي‌تواند در حفظ محصولات كشاورزي مفيد باشد. بر اساس مطالعات انجام شده در كشور، تنها گونه قرقاول موجود در ايران Phasianuse Colchiuse مي‌باشد كه چهار زير گونه زیر را شامل می‌گردد:

P. Persicuse

P. Principalis

P. Colchiuse

P. Taleschenesis

 بغير از زير گونه P. Colchicuse كه در اراضي جنگلي و نيمه جنگلي كوه‌هاي ارسباران در كنار دشت مغان و حاشيه رود ارس و جنگلهاي جنوب قفقاز پراكندگي دارند ساير زيرگونه‌هاي تنها تفاوت اندكي درخصوصيات مورفولوژيك و ظاهري بويژه رنگ شاهپرها و پرهاي شكمي و دمي را نشان مي‌دهند. كه از نواحي كوهستاني جنگلي و نيمه جنگلي از آستارا تا لونديل و از پارك گلستان تا سرخس را تحت پوشش قرار مي‌دهند و در سالهاي اخير حضور اين زير گونه‌ها در استان خوزستان و در تالابهاي حوزه آبريز كارون مشاهده شده است. در اين گسترش و پراكندگي، گونه P. Chochicuse عمدتاً در دو زيستگاه متفاوت در حد شمالي مرز ايران در جنوب رشته كوههاي قفقاز و در حاشيه ارس در استان آذربايجان شرقي و منطقه حفاظت شده ارسباران مي‌باشد. جمعيت محدودي از اين زير گونه در مناطق حفاظت شده ارسباران و در جنگهاي و زيستگاههاي مناسب نواحي مرتفع مشاهده و گزارش شده اند كه اطلاعات درستي از وضعيت آنها در دست نمي‌باشد. درصد بيشتري از جمعيت قرقاول در حال حاضر در اراضي نيمه گرميسيري مغان در قسمت هاي شمالي و كنار رود خانه ارس تا جلفا كه شامل اراضي نيمه گرمسيري مغان در قسمتهاي شمالي و مناره ارس تا منطقه جلفا شامل اراضي دشتي با واريزه‌هاي آبرفتي و جنگلهاي پراكنده گز، بوته‌هاي تمشك و سازود و درختان بيد و سنجد مي‌باشد به حيات خود ادامه مي‌دهند كه زيستگاههاي مناسبي براي اين زير گونه محسوب مي‌شوند. با توجه به وسعت زيستگاه، تراكم قرقاول در هكتار منطقه مطالعه حدود 24/0 قطعه برآورد گرديده است (7) در منطقه مورد مطالعه با توجه به محل‌هاي شنود صداي آواز پرنده در موقع صبح و عصر و همچنين تعداد دفعات و فواصل زماني آواز، اين نسبت نر و ماده يك به يك برآورد شده است كه نتايج مشاهدات نيز بر اين موضوع تاكيد دارد. قرقاولهاي ايران همه از يك گونه‌اند ولي با توجه به پراكندگي جغرافيايي و تفاوتهاي ظاهري، برخي آنها را به 4 زيرگونه تقسيم مي‌كنند:

          1- قرقاولهاي ارسباران و دشت مغان

          2- قرقاولهاي تالش از آستارا تا چالوس

          3- قرقاولهاي گلستان از بابل تا گلستان

          4- قرقاولهاي سرخس و حوالي رودخانه مرزي هريرود

 منبع: الياسي زرين‌قبايي قربان و حسيني قمي سيد مهدي. 1387. ويژگيها و خصوصيات قرقاولهاي ايران. نشريه تخصصي علوم دامي و بيوتكنولوژي جهان دامپروري، سال پنجم، شماره 25، ويژه مرداد و شهريور، صفحات 62 الي 65.