منبع: سایت ایران فولک موزیک

گستره‌ي موسيقي استان مازندران افزون بر موقعيت جغرافيايي كنوني اين منطقه طبق مدارك و مطالعات انجام شده تا حوزه‌هاي سمنان و دامغان نيز راه يافته است.

براساس همين امر موسيقي منطقه‌ي مازندران را مي‌توان به چند بخش جداگانه تقسيم كرد.
1- موسيقي مناطق مركزي مازندران از ساري تانوشهر:
موسيقي اين مناطق بر پايه‌ي اصيل‌ترين و كهن‌ترين نغمه‌ها و ملودي‌هاي چوپاني مازندران شكل گرفته است و محور اصلي موسيقي اين بخش از سوي پنج مقام آوازي وزين و پر قدمت يعني طبري بلند، طبري كوتاه، كتولي بلند، ميون كتولي و تعداد زيادي قطعه ساز چوپاني است.
بر محور همين مقامات آوازي و سازي، تعداد قابل توجهي شبه مقام منظومه‌هاي اوازي، ريز مقامات، قعطات سازي چوپاني و موسيقي مراسمي شكل گرفته است كه اين مجموعه، اساس موسيقي آوازي و سازي مازندران را تشكيل مي‌دهد.
2- موسيقي علي‌آباد كتول:
سازهاي اين منطقه عبارتند از دوتار، سازي با منشاء تركمني و خراساني، ني هفت بند، ني سنتي تركمني، دهل، شمشاد، كمانچه و سرنا.
3- موسيقي گداري، گدارها تيره‌اي از خنياگرانند كه از جاهاي ديگر به ايران آورده شده‌اند. موسيقي گداري در واقع بيان ويژه‌اي از موسيقي مازندران است كه با احساس، دانش و فرهنگ موسيقي قوم گدار عجين شده است.
در موسيقي گدار كمانچه رواج بيشتري از ني دارد و همچنين از داير و تمبك نيز از نقاره و ديگر سازهاي كوبه‌اي مازندران استفاده مي‌شود.
4- موسيقي شرق مازندران:
امروزه اين نوع موسيقي در نواحي ميان دو رود سازي تا كوهپايه‌هاي طبري زبان گرگان كاربرد دارد. مهمترين ساز در موسيقي شرق مازندران دو تار است، هسته‌ي مركزي موسيقي شرق مازندران دو مقام بزرگ هراتي است كه ريشه در موسيقي تركمني و موسيقي شمال خراسان دارد.
مضامين شعري درموسيقي اين خطه در برگيرنده‌ي داستان‌هاي عاشقانه، روايت‌هايي از كوچ، مهاجرت و اندوه است.
5- موسيقي غرب مازندران:
موسيقي اين مناطق بين چالوس تا غرب نشتارود و تا گيلان گسترده است و بيشتر با نواهاي چوپاني همراه است. سازهاي رايج اين منطقه عبارتند از: ني، سرنا و دهل.
از معروف‌ترين آهنگ‌هايي هم كه توسط اين سازها نواخته مي‌شود مي‌توان به طالب طالبا، اميري، كشتي مقوم، عروس سوار كردن، چوسما و عزيز و نگار اشاره كرد.