موسیقی گیلان
استان گيلان با توجه به قدمت تاريخي خود امروزه يكي از غنيترين گنجينههاي فرهنگ موسيقي را داراست.
دكتر اميراشرف آريانپور در كتاب گيلان مينويسد: اين گنجينهي غني فرهنگ موسيقي بر خلاف بسياري از مناطق ايران از وحدت سبك برخوردار نيست، به اين معنا كه نقاط مختلف گيلان چه از نظر تنوع آوازها و چه از لحاظ خصوصيات ملودي و ريتم از سبكهاي متفاوتي برخوردارند و اين تفاوت سبك به خصوص بين موسيقي مردم تالش با موسيقي محلي منطقهي ديلمان، اسپيلي و ساير نواحي گيلان به چشم ميخورد.
به طور كلي مردم تالش داراي سه آهنگ قديم دستان، تالش دستان و تازه دستان هستند. آهنگهاي گيلان به ويژه سياهكل در ديلمان از طبيعت الهام گرفتهاند و غالبا به صورت بكر و دست نخورده باقي ماندهاند.
در سال ??? هجري، احمدبن توكل، نديم خليفهي عباسي معتمد عليالله، در كتابي تحت عنوان ”الموسيقي العراقيه” كه بخشي از آن دربارهي موسيقي ديلمان ميباشد، آورده است: آوازخواني مردم خراسان با زنج است كه درااي هفت سيم است و زخمهي آن مانند زخمهي چنگ است و آوازخواني مردم ري و طبرستان و ديلمان با تنبورهاست.
ابونصر فارابي نيز در كتاب الموسيقي (???هجري) از تنبور خراساني با اين توصيف نام برده است: تنبور خراساني داراي ? سيم است و گونهاي ديگر تنبور جبلي (گيلاني) است و شيوهي كوك تنبور گيلاني از شيوهي كودك خراسانيان جداست.
ازجمله مهمترين موسيقيهاي بومي و آوازهاي محلي گيلان كه تا كنون باقي ماندهاند ميتوان به خره، كشتي مقام، عروس بران، وزرا جنگ، پهلوي خواني و بجارسري اشاره كرد.
گوسفند دوخوان، آبكناري، زرد مليچك و شرفشاهي نيز از ديگر موسيقيهاي محلي گيلاني هستند.
همچنين در ادبيات شفاهي مردم گيلان قضيفي است كه مردم به هنگام مبارزات جنگليها براي سردار جنگل سرودهاند كه اين تضيف در مناطق مختلف به شكلهاي ويژهآي خوانده ميشود. سرآغاز اين تضيف نيز با بيت زير آغاز ميشود.
چقدر جنگلاخوسي، ملت واسي/ خستانبوسي، ميجان جانان
ترا گوما ميرزا كوچيك خانا
ترجمهي بيت فوق به شرح زير است: چقدر در جنگل براي مردم ميخوابي، خسته نشدي، جان جانانم، با توام اي ميرزا كوچك خان
جهت کسب اطلاعات بیشتر می توانید اینجا را کلیک نمایید
"رامسر شهری آرمیده میان جنگل سبز و دریای آبی است پاسش بداریم و در حفظ آن کوشا باشیم"