جُغد (بوف، بوم) نام پرنده‌ای شکاری است که دارای قدرت شنوایی و بینایی بسیار بالایی است. جغد از راسته بوف‌سانان است، در ویرانه‌ها زندگی می‌کند و به بدشگونی معروف است.جغدها در همه قاره‌ها به استثناء جنوبگان مشاهده شده‌اند.

واژهٔ جغد از زبان سغدی وارد فارسی شده‌است و اصل سغدی آن چَغوت است

جغدی به نام اشوزوشت در اسطوره‌های ایرانی نقش زیادی در یاری نیروی خوبی دارد.


جغد پرنده سودمندی است زیرا خوراکش انواع موش است و در شکاف‌های تنه درختان و آشیانه‌های متروک زاغان لانه میگذارد. جغدها معمولاً شب‌رو و پگاه‌رو هستند یعنی هنگام پگاه و شفق از لانه بیرون آمده و شکار می‌کنند.

چشم‌های جغد بسیار حساس است و حتی در نور خیلی کم می‌تواند ببیند. بعضی از جغدها دارای چنان قدرت شنوایی هستند که می‌توانند یک طعمه را در تاریکی مطلق تشخیص دهند.کوچکترین جغد، جغد کوتوله آمریکای شمالی می‌باشد طول آن فقط ۱۵ سانتیمتر یعنی به بزرگی یک گنجشک است. تخم جغد همیشه به فاصله چند روز می‌شکند و نوزاد به دنیا می‌آید.

گیلان جان سوزنه اسپه سُماموس

گیلان جان سماموس سفید رنگ می درخشد

 تی جان پو زنه اسپه سُماموس

برای تازگی تو نفس و زندگی را برایت به ارمغان می آید.

 هزارون شب تی سر کورفی بنالست

جُغد هزاران شب بر روی تو ناله سر داد

 هنده سوسو زنه اسپه سُماموس

ولی سُماموس سفید هنوز هم زنده است و نمرده است.

در شهرستان رامسر جغد های کوچک جثه در حریم راه ها و جنگل ها لانه می سازند و به شکار موش ها-جوندگان کوچک و حتی حشرات می پردازند. در زبان محلی به آنها کورفو=شب جغد نیز می گویند. صدای جغد شبیه ناله بوده و مردم در باورهایشان آن را بد یمن می دانند و معتقدند اگر صدای جغد در درب منزلی شنیده شود برای اهل منزل اتفاق بدی خواهد افتاد.