منبع: فرزامُ مصطفی.۱۳۸۱. خط و زبان در گذر فرهنگ ایران.نشر تهران.چاپ پرستو.

با مطالعه حفاری های شوش، سیلک کاشان، تپه ی گیان،مارلیک گیلان و غیره تاریخ کشورمان به حدود 10000 سال پیش از میلاد می رسد و از وجود زندگی اجتماعی و تمدن ایران قبل از ورود آریایی ها خبر می دهد.

اقوام گوتی در شمال و لولوبی ها در مرکز رشته کوه های زاگرس، کاسی ها در نواحی مرکزی، آماردها و تپورها در سواحل دریای خزر، عیلامی ها در دشت خوزستان، قسمتی از فارس و جنوب استان لرستان از اقوام ساکن پیش از ورود آریا ها به ایران بودند.

آریا ها به دلایل مختلف سیاسی و اقتصادی  نظیر کثرت جمعیت، سرمای فراوان، کمبود چراگاه و غیره از استپ اوراسیا(از سمت شرق،یعنی سیبری) وارد منطقه ماوراءالنهر (در سمت شمال شرق ایران) نزدیک رودهای سیحون و جیحون شروع به مهاجرت کردند.آریا به معنای اصل و نجیب نیز معنی شده است.

عوامل موفقیت آریاها در مقابل هجوم اقوام و گسترش مناطق خود برای نفوذ به ایران را در شناخت آهن، استفاده خوب از اسب ها، نظم و انضباط ، اتحّاد وهوش فراوان آنها در استفاده از ابزار جنگی می دانستند. سرزمین جدید به خاطر اقامت گاه قبلی آنان(ایران وئج) ایران نامیده شد.

بنظر می رسد آریایی ها هم دارای خط تصویری بودند و برای هر چیزی شکل مخصوصی داشتند و پس از مهاجرت تکامل بیشتری یافته و دارای خط نموداری و یا علامتی شدند.