منبع: وبلاگ نصیر محله- مهدی پور

گولش(گالِش) :همانند کفشهای لاستیکی زنان است که اغلب در فصول پاییز و بارانی استفاده می شود و به علت قابلیت غیرنفوذ بودن آب هم اینک نیز طالبان زیادی دارد . پاپوش از جنس لاستیک و رزین که دارای سطحی صاف در کف پا بوده و قسمت داخلی جداره گالش از نوعی پارچه کرکدار قرمز رنگ پوشیده می شد .

بانوان گیلانی ابتدا چموش می پوشیدند سپس رزین گالوش به پا کردند . البته قشر مرفه کفش ساغری می پوشیدند . تا اینکه ارسی پاشنه بلند به نام بوزبولند buz bulond و پاشنه کوتاه به نام بوزکوتاه buz kuta مرسوم شد .به کفش های پاشنه بلند جدید در حال حاضر بزباشBuz bash می گویند.

در تهیه این نوع کفش ابتدا بخش زیرین کفش را از پلاستیک می برند یعد بر اساس بزرگی یا کوچکی رویه آن را بریده و بعد از پرداخت کاری ، به وسیله سنباده ، رویه را با چسب به قسمت کف می چسبانند . این نوع کفش دار ای دوام و کیفیت خوبی نسبت به بقیه است .

در شهرستان رامسر و حومه

مردان بیشتر از چموش در بیرون و پای افزار(پابزار) به جای دمپایی در منزل استفاده می نمودند که با انواع کفش چوبی به نام کَتِل در حمام ها جهت جلوگیری از سُرخوردن پا استفاده می شد تفاوت داشت.بعدها گالش(گولش) از کفش های پلاستیکی یکپارچه مردانه و زنانه(گالش اسپرت) به دلیل ارزانتربودن و راحتی بیشتر در هنگام کار و کوهنوردی و در گل و لای استفاده بیشتری شد که هم اکنون نیز استفاده می شود. با آمدن کفش های چرمی ثروتمندان کفش ها را همراه با یک گولش بزرگتر از سایز کفش با هم می پوشیدند که به آنها کفش گولش می گفتند تا کفش های آنها در گل و لای کثیف نشود و عمر بیشتری داشته باشد.