گیلکی یک زبان قدیمی است که منتج از زبان درباریان  پهلوی اشکانی(نه پهلوی ساسانی) است و در سواحل بحر خزر و کوههای البرز تا بخش هایی از امارلو- طالقان- قزوین- سمنان و ... نیز با آن تکلم می شود.با واردشدن کلمات بیگانه دیگر واژه زبان کاربرد نداشته و بیشتر به گویش گیلکی از آن نام برده می شود که با لهجه های متفاوت و بیان صوت و آوا در مناطق دشت و کوهپایه ها با هم اختلاف دارند.

کلمه گالش برگرفته از یک نوع فن در کشتی مردمان این دیار است و در برخی منابع گالش را به عنوان کسی که از دامها (گاو و گوسفند) نگهداری می نماید می شناسند. کلمه گالش در گیلان(و دیلم) - رویان و کلمه دیوان(طرفداران آیین میترایی و غیر خداپرستان) در مازندران هر دو از مردمانی چهارشانه-قدبلند-پیشانی بزرگ و آماده برای رزم و قدرتمند حکایت می کند که در گذشته این دیار از خود رشادت های زیادی در پاسداری از حفظ حریم و محیط زیست خود داشته اند و زیر بار زور و تزویر نرفته اند.

در حال حاضر نیز گالش ها با وجود پراکندگی زیاد هنوز هم از نعماتی چون بدنی قدرتمند و سالم -مال و منال کافی- استفاده از مواهب طبیعی کوهستان و جنگل و تحصیلات عالیه برخوردار هستند.