نوغان داری هنری فراموش شده در شهرستان رامسر
http://wikis.lib.ncsu.edu/images/1/19/Silkworm.jpg
در سخت سر قدیم پرورش کِرم ابریشم و غرس نهال های توت (سیاه و سفید) از مدتها پیش رواج داشت و یکی از حرفه های کشاورزان و کسب درآمد توسط زنان و جوانان روستایی در مناطق جلگه ای و کوهپایه ها بود. توسط بخش خصوصی توتستان هایی کوچک در کتالم و سادات محله- رضی محله- لمتر و ابریشم محله[1] رامسر احداث شدند و برگ توت برای نوغانداران را فراهم میکردند.
با کمک مدیریت جهاد کشاورزی شهرستانها در حال حاضر هرساله تخم های کِرم ابریشم در فصل بهار بین کشاورزان و روستاییان علاقمند در گیلان و مازندران و سایر استانها توزیع میگردد. این حرفه در کنار کار باغداری و کشاورزی در روستاهای جنگ سرا، میان لات، دیسِر، روستاهای حومه کتالم و سادات محله شهرستان رامسر طرفداران زیادی داشته و پرورش کِرم ابریشم هنوز هم در این مکان ها کم و بیش وجود دارد. با ورود چشمگیر پارچه های سنتتیک از جمله ابریشم مصنوعی[2] از الیاف غیر طبیعی فروش ابریشم طبیعی با بحران جدّی مواجه شده است .این امر توجه ویژه مسئولین محترم جهاد کشاورزی و انجمن های تولید کننده را جهت راه اندازی صنایع تبدیلی (پیله ابریشم (کَژ یا کَج )به نخ و تهیه منسوجات ابریشمی) ، بازاریابی در داخل کشور و صادرات محصولات ابریشمی به خارج از کشور را می طلبد. لازم به ذکر است هنوز پارچه های ابریشمی، لباس ها ، فرش و ... از جنس ابریشم در نزد مردم اهمّیت زیادی داشته و مشتریان خاص خود را دارند.
در شهرستان رامسر ضرب المثل زیر رواج دارد:
"اَبرِشِم هرچقدر کهنه باشَه پاتاوِه وِرِه پینیک نزنِن"
ترجمه: ابریشم هرچقدر کهنه باشد پارچه کم ارزشی را به آن وصله نمی زنند.
کنایه: قدردانی و اهمیّت افراد بزرگ و پرارزش
مراحل نگهداری و تغذیه در پرورش کرم ابریشم
محمد ولی تکاسی، کارشناس ارشد مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان کرمان
[1] -علت وجه تسمیه ابریشم محله رامسر ، وجود توتستان های بزرگ و پرورش کرم ابریشم در این منطقه از رامسر در گذشته بود.
[2] - ابریشم مصنوعی برای اولین بار توسط شارل دوئه در سال 1889 میلادی تولید شد.
"رامسر شهری آرمیده میان جنگل سبز و دریای آبی است پاسش بداریم و در حفظ آن کوشا باشیم"