اولی: روز کُنِشا شب کَنِش زحمت بی جا نکش!

اولی: روز سختی و شب سختی زحمت بیجا نکش!

 

دومی: یِه نصف آدمشان روز دِگَه کار کانِن. زور زَنِن. باغ و بولاغ شونون. زمین مرز گَرِن. خرابَه فورازَنِن. دامانِ پَرتقال دار گِل دَنِن و ....

دومی: برخی ها روزها کار می کنند، زور می زنند. باغ و بُستان می روند. مرز زمین را توسعه می دهند. خرابه ها را آباد می کنند. در جنگل درخت پرتقال می کارند و ....

 

اولی: بَسِّه تند ناش. پیاده باباش با هم بیشیم!

اولی: بایست. تند نرو. پیاده شو با هم برویم.

 

دومی: چهار تَه گاو یا زمین پِرَه کمریندی دل  بوروتِن. اِسِه مِرِه آدم وَکِتِن. تا دوگروز آه نِدَشتِن با ناله سودا بوکونِن. ایمروز مِرَرِه ساختمان چند مرتبه ای راسا کانِن! سیری نِدَرِن. اولاد ، عروس و داماد و نوّه بُخوارِن. یِه فاتحه هم وِرِه نَدِن!.

دومی: چهار تا گاو یا کمی زمین در اطراف کمربندی فروخته اند. حالا برای من آدم شده اند. تا دیروز آه نداشتند با ناله سودا کنند. امروز برای من ساختمان چهارطبقه درست کرده اند. سیری ندارند.  اولاد، عروس و داماد و نوه ها بخورند یک فاتحه هم برایش نفرستند.

 

اولی: به جای اینکه آخر عمری فکر خوشته عاقبت دونیا داباشِن کار خیر بوکونِن. مال دونیایَرِه هیتَه حرص زَنِن. پول ویشتره جمعا کُنِن. دونیا دل دابوس دَرِن.ایشانِ غذا چی یَه!  نان سوخاری. قند دَرِن، چربی دَرِن. سنگ دَرِن. قلب درد کانِه، چُمِ خوب سو نَدَنِه و  ....

 اولی: به جای اینکه آخر عمر فکر عاقبت خود باشند. کار خیر بکنند. برای مال دنیا بازهم حرص می خورند. پوب بیشتری جمع کنند. به دنیا دل بسته اند. غذایشان چیست نان سوخاری! بیماری قند دارندُ چربی دارند. سنگ کلیه دارند. قلبشان درد می کند. چشمشان خوب نمی بیند و ....

دومی: چی بوگوم از ای مردوم دورو  و پول پرست!.

دومی: از این مردم منافق و پول پرست چه بگویم!

 

اولی: "دونیا خره چراگایه". کی یَه کِه  حرف شنوی دَشتِه باشِه. مُردوم رِه گام وِگیره. همه خوشتِرِه  سیوا کیسَه دَرِن. هم گشاده هم سولاخ. هل نمله  پو را   نوبونه.

اولی: دنیا چراگاه خرها است(می خورند و می خوابند). چه کسی حرف شنوی دارد. برای مردم گام بردارد. همه برای خودشان کیسه ای جداگانه دوخته اند. هم گشاد است هم سوراخ. به این زودی ها پر نمی شود.

 

دومی: دونیا هِچ کسِ رِه وفا نوکورده، ای  پیر کُفک  عروس هزار داماده، همه سره آو بُن داکانِه، هیهات!

دومی: دنیا به کسی وفا نکرده است. این پیر عجوزه عروس هزار داماد است. سر همه را زیر آب می کند. آگاه باش.

 

اولی: هرچی آدم پیرترا باشِه دلبستگی به مال و مِنال و اولاد ویشتَرِه! دنیا دل دابوسِن هِچ کس به بهشت نرساندینَه. بلکه کار خیر از هرچی بهتره. هرچی سبکبارتر باشی پل صِراط سر راحت تر شا تونی!

اولی: هر چه انسان پیرتر شود دلبستگی به مال دنیا، و فرزندان بیشتر می شود. دل بستن به دنیا کسی را به بهشت رهنمون نمی سازد. بلکه کار خیر از هر چیزی بهتر است. هرچه کمتر داشته باشی از سر پل صراط راحت تر می توانی عبور کنی!

دومی: راستی- کار خیر و فکر خوب و عام المنفعه و شادکردن دل مردم همیشیک خریدار دشته و داره!

دومی: راستی- نیکوکاری و اندیشه پاک به نفع عموم مردم و شاد کردن دل مردم همیشه خریدار داشته و  دارد!

 

نتیجه اخلاقی:

هرچه کمتر شود فروغ حیات رنج را جانگدازتر بینی

                    سوی مغرب چو رو کند خورشید سایه ها را درازتر بینی

(رهی معیری)