رامسر شهر دریا وجنگلTourism City

مارکوه ای جور گونِه

(مارکوه اینطور می گوید)

مُ یِه کویَم مِ نامَن مارکویَه      کَبُو دریا نیشتَه م می روبه رویَه

نام من مارکوه است  دریای کبود روبروی من نشسته است

اگر گوشی بَِه مُ صد زبانم     هزاران راز تاریخی مُ دانم

اگر گوشی به پیش من بیاید من صد زبان هستم   من هزاران راز تاریخی را می دانم

مُ تاریخ هزارساله دارِم    مُ از جور زمانه نالِه دارِم

من تاریخ هزاران ساله دارم   من از جور زمانه ناله دارم

نُدانی  دردِ می درمانِ درد  خدا دانه مِ عمر سالگرده

درد و درمان دردم را نمی دانی    فقط خدا تعداد سالهای عمر من را می داند

م تن ظاهر وینی یِه سنگ دانِه    اگر پیدا کانی می دل یِه خانَه

ظاهر تن من را می بینی مثل یک سنگ است    اگر درون دلم را پیدا کنی به اندازه یک خانه وسعت دارد

مِ سر یه روزگاری شاه نشین با   تَلَه سنگَم مِ سر جای کمین با

روی سر من روزگاری شاه نشین بود  سنگ بزرگی هستم که سر من جای من کمین بود

مِ سر گه منزل گردنکشان با    که هر کس هرچه داشت مال اُشان با

روی سرم گاهی منزل گردنگشان بود    گردنکشانی که هر کس هرچیزی داشت مال آنها بود

ستم ها بهر زرق و برق هَکُردِن   بِنیشتن ای جِه کشتی  غرق هَکُردِن

ستم های زیادی به خاطر زرق و برق دنیا کردند    روی سرم نشستند و از اینجا کشتی غرق کردند.

بُشان از ظلم آثاری نمانِس  از ایشان جز مِ مِیَن غاری نُمانِس

رفتند و از ظلم آنها آثاری نماند    از آنان در دل من جز غاری نماند

الآن کور شَهپرِ خانَه ام و لانه اَم   همه از یادگار آن زِمانَه اَم

در حال حاضر خانه و لانه خفاش هستم    تمام از یادگار آن زمانه هستم

مِ قلّه تازه آدم را وِگیتِه   مِ گِردِ چند تَه خانه پا بگیتِه

روی قله من به تازگی  آدمها رفت و آمد را سر گرفتند   در اطراف من چند تا خانه بنا شده است

بارِن می سِنگِ از ریز و درشته   وِچَنِن  پِرپِرَه  می جانِ گوشتِه

سنگ های من را از ریز و درشت می برند    و تکه تکه گوشت تن من را جدا می کنند

مُ اَمَّه از بلندی کم نوبونِم    اگر خدا نِخی مُ خَم نُبونِم

اما من از بلند بودن کم نمی شوم    اگر خدا نخواهد من خم نمی شوم

همه تن پوش مِ تن از شِشارِه    مِ سر سبزه  مِرِ دایَم بهارِه

تمام پوشش تن من از شمشاد است   سرم سبز است و همیشه برای من بهار است

دَرِه واخانِ دریا می تَلابَن   وَکِت رفت و آمد ماشین می پابُن

پژواک دریا زیر غار سنگی من است   رفت و آمد ماشین زیر پای من انجام شده است.

مُ از واخانِ دِریا مست مستم    گمان داری که مُ دریا پرستم

من از صدای پژواک دریا مست مستم    به طوری که گمان می کنی دریا پرست هستم

نکن عیبم نگو بی بند و اصلم    یه سر دریا یه سر با کوه وصلِم

از من عیبجویی نکن و نگو که من بی اصل و نسب هستم    یک سرم به دریا و یک سرم به کوه است

کویم دریایه مَن همسایه دارِم    کُبو دریایه مُ سرمایه دارِم

کوهم و همسسایه ای مانند دریا هستم    سرما یه مانند دریای کبود دارم(گنج پنهان)

بُمی ده فرسخی می سر پیدایَه     بلندم اَمَّه می دل با خدایَه

ده فرسخی من که آمدی قله من پیداست  با آن بلند (و گردن فراز) هستم اما دل من همیشه با خداست.

بُجار و جنگل و باغ نِسارو     اُشان مِیَن هِسَّم یِه قلعه بارو

مزارع برنج، جنگل و باغ و رودخانه نستارود      میان آنها من یک قلعه و بارو هستم

مِ اطراف سه تَه معصوم زاده      اگر مِ سر گَتَه دِل خیلی ساده

در اطراف من سه تا امامزاده است   اگر سر من بزرگ است اما دل من خیلی ساده است

یکی از زائران روسپیدم    خمیران و نیاسته  چِل شهیدم

من یکی از زائران روسپید هستم  امامزاده  کوزه گر محله، نیاسته و چهل شهید[1] هستم

مِ اطراف الان فرهنگستانه     فراوان مسجدِه  صوت اَذانِ

در اطراف من الن فرهنگستان(مدرسه) است   مسجد فراوان و صوت اذان به گوش می رسد

اندی دنیا هِسَّه مُ برقرارم    یِه کوه سر بلند روزگارم

تا جایی که دنیا پابرجاست من هم هستم   من یک کوه سربلند روزگار هستم

مِ چُم وازِه هَمَش دنیایَه وینِم    خُوشالِم  چونکه دریا همنشینِم

چشم من باز است و همیشه دنیا را می بینم    خوشحال هستم چون که همنشین دریا هستم

اگر ثابت قدم ویشتَه نُدانِه    گَتِه کویَم مِرِه کوچیک نُخانِه

اگر ثابت قدم بیشتر از این چیزی نمی داند   من کوه بلندی هستم مرا کوچک نشمارد.

زنده یاد علی ثابت قدم(تولد 1305 هجری شمسی و وفات 12/01/1378)- چهل شهیدان کتالم